تعیین معقول سهمیه آسیاب برای بهبود بهره وری و اطمینان از کیفیت فرآوری اهمیت زیادی دارد. به طور کلی، سنگ زنی یک فرآیند تکمیلی است. در مقایسه با سایر روش های برش، راندمان برش آن بسیار کمتر است. اگر کمک هزینه خیلی زیاد باشد، میزان تولید به طور قابل توجهی کاهش می یابد و مصرف برق چرخ سنگ زنی و ماشین ابزار افزایش می یابد. حتی در برخی موارد باعث کاهش کیفیت قطعات می شود. به عنوان مثال، برای قطعات کاری که تحت نیتریدینگ سطحی و عملیات حرارتی با فرکانس بالا قرار گرفته اند، سختی لایه سطحی بیشترین میزان سختی را دارد و در هنگام رفتن به داخل سختی کمترین میزان را دارد. سختی لایه سطحی الزامات را برآورده نمی کند. با این حال، مقدار مجاز نباید خیلی کم باشد، در غیر این صورت آثار پردازش یا لایه های معیوب باقی مانده از فرآیند قبلی را نمی توان از بین برد. بنابراین، اصل اساسی برای تعیین میزان سنگ زنی باید این باشد: با فرض اطمینان از کیفیت لایه سطحی قطعه کار پس از سنگ زنی، هر چه میزان سنگ زنی کوچکتر باشد، بهتر است.
با توجه به پیچیدگی تأثیر بر کمک هزینه ماشینکاری، تعیین یک روش محاسبه یکپارچه دشوار است. معمولاً با جستجوی جدول از دفترچه راهنمای مربوطه و ترکیب شرایط خاص سایت نمایندگی می توان آن را تعیین کرد. داده های ذکر شده در زیر برای مرجع هستند:
وقتی قطر شفت d<80mm, the ratio of length l to diameter d l/d<10, the grinding allowance after semi-finishing is generally 0.30~0.50mm. The smaller l/d and the hardened workpiece should take a smaller value.
در صورتی که هیچ فرآیند میانی دیگری بین آسیاب خشن و آسیاب ریز انجام نشود، معمولاً {{0}} برای آسیاب ریز پس از آسیاب خشن باقی می‌ماند.03~{6}}. 08 میلی متر قابل قبول است. اگر سنگ زنی خشن توسط فرآیندهای دیگری مانند تراشکاری، آسیاب، عملیات حرارتی و غیره دنبال شود، میزان سنگ زنی ریز را می توان 0.15 تا 0.25 میلی متر در نظر گرفت. اگر قطعه کار پس از سنگ زنی خشن نیاز به نیتریدینگ داشته باشد، میزان سنگ زنی ریز می تواند حدود 0.10 میلی متر باشد.
